Sóley
Ég lá á bakinu í blómabreiðu og dáðist að gulum blómunum og bláum skýlausum himninum. Þá dottaði Móðir Jörð og lygndi aftur augunum. Lítil stúlka settist hjá mér. Hún hét Sóley, eins og blómið, sem er fallegt en sem kýrnar vilja ekki. Það var líkt og ljósið myndaði eldbaug um höfuð hennar í hárinu sem það liðaðist í golunni. Hún bað mig að sýna sér heiminn. Ég stóð upp og tók í hönd hennar og leiddi hana að Viskubrunninum til að gefa henni að drekka. Það kom á hana sorgarsvipur, hún fölnaði upp, og visnaði. Ég sá mér til skelfingar að ég hafði óvart slitið hana upp með rótum.  
Retinus
1953 - ...


Ljóð eftir Retinus

Grafið dýpra
Glanni Glæpur
Jarðhræringar
Hatrammur biskup?
My audible tears
Þjónn orðsins
Laugardagskvöld
Stöðnun
Andartak
Flugthankar
Sóley
Greiningardeildin
Blái drengurinn
Vetrarlitir
Nærsýni
Á stími
Glitnar á gullið
Litla Hraun
Sat sem fastast
Sköpun
Markabókin.
Fysta ástin
Fæðingarhríðir
Votar götur
Á flugi
Jólafrí
Ófærð
Áramót
Afríka
Heimsins herðar
Undir Eyjafjöllum
Embættisverk
Garðaúðun
Margæsin
Mannorð
Bítlaárin
Vorverk
1. maí (mótmælaljóð)
Svartur sandur I
Hreiðrið
Menningararfurinn
Þjóðleg landafræði
Nýr nashyrningur
Flugdólgar
Storm
Fjället
Stafur
Kärleken
Midsommar
Längtan
Ó tölvan
Þorsteinn frá hamri
Maríuerlan
Fjallið eltir sólina
Á morgun
Býflugan
Ljótur leikur
Ósóttir miðar
Á morgun