Húsið og ég
Ég var einu sinni eins og hús,
traustur og hlýr.
Ég var eitt sinn eins og þakrenna,
meðtók allt og lét það blíðlega frá mér.

Og ég var eins og þak,
verndandi og þolinmóður.
En oftast var ég eins og veggur,
sterkur og stöðugur.
Stundum var ég eins og stigi,
sem stefndi stöðugt upp.

Ég var líka eins og handrið,
stoð og stuðningur allra.
En alltaf var ég eins og hurð,
opinn fyrir öllum.

Nú er ég ekki lengur eins og hús,
því ég varð ótraustur og kaldur,tók öllu
illa, varð óþolinmóður og sýndi litla vernd, veiktist og varð óstöðugur,
sýndi engum stuðning og stefndi beina leið niður.


En ég er ennþá eins og hurð,
lokaður og læstur.  
Þ.j.
1965 - ...


Ljóð eftir Þ.j.

Húsið og ég
Óður til jarðar
Að elska er einfalt
Stjörnur
Fegurð
Þingvallarljóð á Jónsmessu
Söngur hafsins
Ljóðið til Evu
Ég
Ljóð um konu
Barn undir belti
Barn undan belti
Hey Guð!!
Börnin mín
Þegar ég var
Móðir mín