30. sálmur
Um Kristí krossburð

1.
Stríðsmenn Krist úr kápunni færðu
og klæddu hann sínum búning í.
Sollnar undir sárt við hrærðu,
þær sviðu og blæddu upp á ný.
Á blessuðu sínu baki særðu
hann bar sinn kross og mæddist því.

2.
Skeði svo á samri stundu,
Símon nokkurn bar þar að,
framandi maður er gekk um grundu,
gripu Júðar þann í stað.
Krossinum á hans herðar hrundu
en hann gekkst nauðugur undir það.

3.
Þeir sem, sál mín, syndir drýgja
samviskunni þvert á mót
undir drottins endurnýja
ef ekki gjöra á löstum bót.
Við skulum frá þeim flokki flýja
og fyrirgefningar biðja af rót.

4.
Upp á heimsins óþakklæti
er hér dæmi ljóst til sanns.
Margan læknaði son Guðs sæti
sjúkan meðal almúgans.
Nú var ei neinn sá bölið bæti
og bæri með honum krossinn hans.

5.
Símon bæði og syni hans báða
sjálf hér nefnir historían,
því guðhræddur skal njóta náða
og niðjar margir eftir hann.
Miskunnsemd við menn fáráða
minnast Guð og launa kann.
6.
Framandi maður mætti Kristi,
með honum bar hans þunga kross.
Hér má finna, hvern það lysti,
hreina þýðing upp á oss.
Gyðingafólk þá Guðs náð missti,
gafst heiðingjum dýrðarhnoss.

7.
Syndaundir ýfist mínar
oft á hverri stundu nær,
samviskunnar sár ei dvínar,
sviðameinið illa grær.
Blessaðar, Jesú, benjar þínar
bið ég mýki og lækni þær.

8.
Þessi krossins þunga byrði
þér var, drottinn, lögð á bak
svo fyrirmyndin fyllt sú yrði
þá fórnarviðinn bar Ísak.
Sá þinn gangur sorga stirði
af sálu minni tók ómak.

9.
Minnist ég á þjáning þína,
þig sú mæddi byrðin stríð.
Sannlega fyrir sálu mína
svoddan leið þín gæskan blíð.
Vegna þess mér virstu að sýna
vorkunnsemi nær ég líð.


10.
Hold er tregt, minn herra mildi,
í hörmungunum að fylgja þér.
Þó ég feginn feta vildi
fótspor þín sem skyldugt er,
viljinn minn er í veiku gildi,
þú verður því að hjálpa mér.

11.
Elskugeð svo þitt ég þekki
þjáðum viltu sýna lið.
Láttu mig, drottinn, einan ekki
í ánauð minni og þess ég bið,
nafnið mitt þó nauðir hnekki
náð þín blessuð kannist við.

12.
Komir þú undir krossinn stranga,
kristin sála, gæt þess hér,
ef holdið tekur að mögla og manga
minnstu hver þín skylda er.
Láttu sem þú sjáir ganga
sjálfan Jesúm undan þér.

13.
Undir krossi illvirkjanna
aldrei hér þig finna lát.
Varast glæpi vondra manna,
á verkum þínum hafðu gát.
Iðkaðu bæn og iðrun sanna,
elska gjarnan hóf og mát.

14.
Hafðu, Jesú, mig í minni,
mæðu og dauðans hrelling stytt.
Börn mín hjá þér forsjón finni,
frá þeim öllum vanda hritt.
Láttu standa á lífsbók þinni
líka þeirra nafn sem mitt.

................Amen  
Hallgrímur Pétursson
1614 - 1674
Orðskýringar:

historía: saga
manga: þrefa, þrátta, þjarka
virstu: lát þér þóknast


Ljóð eftir Hallgrím Pétursson

Um dauðans óvissu tíma
49. sálmur
Heilræðavísur
48. sálmur
47. sálmur
45. sálmur
46. sálmur
44. sálmur
43. sálmur
42. sálmur
41. sálmur
38. sálmur
40. sálmur
37. sálmur
39. sálmur
36. sálmur
35. sálmur
32. sálmur
34. sálmur
25. sálmur
33. sálmur
22. sálmur
31. sálmur
21. sálmur
30. sálmur
19. sálmur
29. sálmur
18. sálmur
28. sálmur
16. sálmur
27. sálmur
15. sálmur
26. sálmur
14. sálmur
24. sálmur
11. sálmur
23. sálmur
10. sálmur
20. sálmur
8. sálmur
17. sálmur
7. sálmur
13. sálmur
4. sálmur
12. sálmur
3. sálmur
9. sálmur
2. sálmur
6. sálmur
1. sálmur
Ölerindi
Allt eins og blómstrið eina
5. sálmur
50. sálmur
Móðurmálið